ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Δ/Ν ΣΑΜΟΥ: στον ήλιο καρπίζουν τα σχολειά κι όχι στων αγορών τη σκοτεινιά

Βουίζει όλη μέρα το κεφάλι μου. Όλο και πιο συχνά τα βράδια πετάγομαι από τις 5 το πρωί χωρίς να το θέλω. Μια μαθήτριά μου, μου είπε προχθές «Κύριε, γιατί δεν χαμογελάτε;». Τα λόγια της αντηχούνε ακόμα στο κεφάλι μου. Πώς να χαμογελάσω; Όταν δυσκολεύομαι να πληρώσω το ρεύμα και τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ; Πώς, διάολε, να χαμογελάσω, όταν δυσκολεύομαι, πια, να πληρώσω το νοίκι του προηγούμενου μήνα;

Χωρίς ανάσα ρε φίλε, χωρίς ανάσα. Αισθάνομαι ασφυξία. Κούραση. Χάος. Ματαίωση. Είναι σχολείο αυτό; Πες μου! Είναι σχολείο; Χωρίς γέλιο; Χωρίς αγάπη για τα παιδιά; Χωρίς αγάπη για τους εκπαιδευτικούς; Έχω άλλα τέσσερα χρόνια. Δεν έκανα αίτηση για αναγνώριση πλασματικών· που σημαίνει εξαγοράζω με 360€ τον μήνα. Πάνω από 4.300€ το χρόνο. Στα 62 θα φύγω. Δεν μένω λεπτό παραπάνω. Ας μου πάρουν όλο το εφάπαξ! Δεν αντέχω άλλο. Σε άλλο σχολείο ξεκίνησα να δουλεύω εγώ. Πάει εκείνο το σχολείο. Αυτό δεν είναι σχολείο!

Αν κάποιος ερχόταν όταν ξεκίναγα ως δάσκαλος και μου έλεγε σε ποια κατάσταση θα βρίσκομαι χρόνια αργότερα, θα έλεγα μέσα μου «Υπερβολές!» Να όμως που τα λυσσαλέα, αδηφάγα καθάρματα που καθορίζουν τη ζωή μου και τις ζωές όλων μας, ΔΕΝ ΥΠΕΡΒΑΛΛΟΥΝ. Εφτά χρόνια τώρα μας έχουν κάνει τη ζωή κόλαση. Και το χειρότερο… Εφτά χρόνια τώρα μας μετατοπίζουν διαρκώς τη συνείδησή μας, μας κάνουν να μετατοπίζουμε όλο και πιο πίσω τις κόκκινες γραμμές που έχουμε χαράξει για τη ζωή μας. Ως πού θα πάει αυτό; Ως πού θα μετατοπιστεί η συνείδηση;

Ένα απλό παράδειγμα μιας τέτοιας μετατόπισης είναι η απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στα σχολειά μας με την έλλειψη συναδέλφων. Μαθητές/τριες στο α τρίμηνο δεν βαθμολογήθηκαν σε μαθήματα επειδή δεν τα διδάχτηκαν… και δεν άνοιξε ρουθούνι. Ντρέπομαι γι’ αυτό. Θυμώνω γι’ αυτό. Τα σχολεία είναι άδεια και 2.500 χιλιάδες συνάδελφοί μου διώκονται με πειθαρχικά γιατί τόλμησαν να απεργήσουν. Και την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός προσπαθώντας να μας εκφοβήσει, συνδέει την μη αξιολόγηση με απόλυση. Ταυτόχρονα, σε συνεργασία με βιομήχανους και φροντιστηριάδες, προετοιμάζουν τα νέα εκπαιδευτικά προγράμματα της αγοράς (πολλαπλό βιβλίο, λαχανόκηποι, υφαντική κλπ), προγράμματα για τα οποία εμάς που αντιδρούμε μας χαρακτηρίζουν ως πληβείους, οπισθοδρομικούς και αμετανόητους αναχρονιστές.

Ιστορία δική μου... Ίσως και δική σας... του χθες ...του σήμερα. Ιστορία του μέλλοντός μας. Σπαράγματα της ζωντανής εκπαίδευσης που ανασαίνει με καλάμι, μέσα σε συνθήκες ασφυξίας, συγχωνεύσεων, αυταρχισμού, διώξεων, πειθαρχικών, απίστευτων πιέσεων γραφειοκρατικών και πολιτικών. Σ΄ ένα σχολείο μέρα με τη μέρα όλο και πιο δύσκολο. Φτηνό, ευέλικτο, παραδομένο στις ορέξεις της αγοράς. Σχολείο της κατάρτισης και των δεξιοτήτων. Γκρίζο και στενόχωρο χωρίς «…την κίνηση, την άνεση του χώρου, τη χαρά…»

Εκπαιδευτικοί περιπλανώμενοι σε δυο και τρία σχολεία κάθε μέρα. Με την ψυχή στο στόμα να προλάβουν το κουδούνι. Αναπληρωτές κάθε χρόνο απολυμένοι, κάθε χρόνο σε άλλο τόπο, σε  άλλο σχολείο. Με μια βαλίτσα στο χέρι. Πάντα έτοιμοι. Ξέροντας ότι στο τέλος της χρονιάς θα βρεθούν άνεργοι, με προπληρωμένη κάρτα ως επίδομα ανεργίας. Με την ανασφάλεια του ΕΣΠΑ που τελειώνει και των περικοπών που φέρνουν ανεργία. Νεοδιόριστοι της άγονης γραμμής, νεοδιόριστοι των 795€. Να περιμένουν το έμβασμα από το σπίτι για να πληρώσουν το νοίκι τους. Ζωές σε αναμονή.

Εκπαιδευτικοί σε δυνητική αργία με το στίγμα του «επίορκου» για τη συνδικαλιστική τους δράση, για την υψωμένη γροθιά που δεν υποτάσσεται. Γιατί μίλησαν στα παιδιά τους για τη λευτεριά και την ειρήνη! Γιατί απεργούν και απέχουν από την ατομική αξιολόγηση. Γιατί έγραψαν ή μίλησαν για τα κενά στα σχολεία που καταπατούν τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών. Γιατί, στο τέλος, υπερασπίστηκαν το δημόσιο σχολείο, τους μαθητές και τις μαθήτριές τους!

Εκπαιδευτικοί προς αξιολόγηση για να κατασκευαστεί ο αυριανός στρατός των μη ικανών. Με το στίγμα του «ανάξιου», για να φορτωθούν όλο το βάρος της δημόσιας εκπαίδευσης που αφήνεται από την κυβέρνηση να καταρρεύσει. Για να κοπεί κάθε γέφυρα παιδαγωγικής ελευθερίας. Εκπαιδευτικοί κυνηγοί προσόντων για να φουσκώσουν οι ατομικοί φάκελοι. Για να εντείνεται ο ανταγωνισμός μέσα στο σχολείο και να σπάσει κάθε δυνατότητα κοινωνικής και συλλογικής αντίληψης της διδακτικής πράξης.

Ως πότε θα κρύβουμε από τα μάτια μας την ουσία; Όλοι αυτοί οι «επιτυχημένοι» πολιτικοί και επιχειρηματίες, που μιλάνε για την «εθνική μας σωτηρία», δεν κόπτονται για μας αλλά για την τάξη τους, τα προνόμιά τους, τα κέρδη τους, την εξουσία τους.

Τα δικά τους παιδιά δεν θα πεινάσουν. Δεν θα σταθούν στις ουρές του ΙΚΑ,  2 και 3 μήνες για να δουν ένα γιατρό. Δεν θα ξεπαγιάσουν σε άθλιες σχολικές αίθουσες. Δεν θα μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά. Δεν θα νοσηλευτούν σε άθλια νοσοκομεία. Δεν θα υπηρετήσουν την «μαμά πατρίδα». Δεν θα γίνουν φτηνοί εργάτες με μισθούς πείνας. Δεν θα κυνηγηθούν στους δρόμους από τα σκυλιά τους διεκδικώντας τα αυτονόητα. Δεν θα σταθούν στις ουρές του ΟΑΕΔ για ένα εξευτελιστικό επίδομα ανεργίας. Δεν θα σκοτωθούν στα γιαπιά, στα καράβια, στα τραίνα και στα εργοστάσια λόγω έλλειψης μέτρων ασφαλείας. Δεν θα τους πάρουνε τα σπίτια τους οι τράπεζες. Δεν θα τους κόψουν το ρεύμα γιατί δεν θα έχουν να πληρώσουν. Δεν, δεν , δεν….

Τα δικά τους τα παιδιά με μοναδικό «προσόν» την κομματική τους ταυτότητα μπορούν να διοριστούν μέχρι και ειδικοί επιστήμονες σε υπουργείο με ανύπαρκτα πτυχία, με παχυλούς μισθούς, ως γνήσια τέκνα της «αριστείας».

Τίποτα από όλα αυτά που εμείς ζούμε δεν θα τους αγγίξει. Χωρίς εμάς, όλοι αυτοί δεν υπάρχουν! Χωρίς την δουλειά μας, τους φόρους μας, τις μικροκαταθέσεις μας, δεν υπάρχουν. Εμείς τους συντηρούμε, εμείς τους στηρίζουμε.

Τέρμα πια! Πρέπει να βγούμε έστω και για λίγο από την δίνη της πραγματικότητας και να σκεφτούμε όχι με τους όρους της επιβίωσης,  αλλά με τους όρους των πραγματικών αναγκών της ζωής μας. Να αντικρύσουμε την άγρια αλλαγή που έχουν επιβάλει στη ζωή μας, όχι με όρους σταδιακών προσαρμογών στη μεταβαλλόμενη πραγματικότητα, αλλά με τους όρους του πολέμου που μας έχουν κηρύξει.

Να κάνουμε τα βήματα που χρειάζονται στην κατεύθυνση της ανατροπής. Να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας. Να πάρουμε δύναμη από τη συλλογικότητα και τη συναδελφικότητα και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέσα στις τάξεις αλλά κι έξω από αυτές. 

Να δυναμώσουμε το Σύλλογο με τη συμμετοχή μας στη Γ.Σ. στις 27/5 και τις εκλογές στις 28/5,

να δυναμώσουμε τη μαχητική, ακηδεμόνευτη, αγωνιστική, ενωτική φωνή της Ανεξάρτητης Επικοινωνίας

και να στείλουμε αντιπρόσωπο του Συλλόγου στην 95^η Γ.Σ. της ΔΟΕ που θα στηρίξει την ανατροπή των συσχετισμών στο ΔΣ της ΔΟΕ με τρίτη έδρα των Παρεμβάσεων