Μεγάλα λόγια ακούω, ανθρώπινη σάρκα μού μυρίζει. Ή κάπως έτσι. Η φράση αυτή έχει μεγάλη σχέση με τα λόγια που ακούγονται τελευταία αναφορικά με τους «προνομιούχους» δημοσίους υπαλλήλους. Ναι αυτούς, που μέχρι πρόσφατα ήταν της σφαλιάρας, τα «βολεμένα ανθρωπάκια με τις τρεις και εξήντα», που κατά τους μάγκες νεοέλληνες του ιδιωτικού τομέα, δεν είχαν τα κότσια να αναμετρηθούν στην ελεύθερη αγορά, και προτίμησαν να φιλάνε κατουρημένες ποδιές για να εξασφαλίσουν το μίζερο μισθουλάκο τους.
This last year! Μέχρι πέρσι, δηλαδή. Φέτος όλα άλλαξαν. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι πλέον το αντικείμενο του φθόνου όλων όσων είδαν τον ιδιωτικό τομέα να συρρικνώνεται, και τα θηριώδη τζιπ τους να πουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί στις μάντρες των μεταχειρισμένων. Ο τροχός γύρισε. Ο κύκλος έκλεισε.
Πριν επεκταθώ όμως, θα ήθελα να διευκρινιστεί,πως όταν λέμε δημόσιος υπάλληλος, μιλάμε για άπειρες κατηγορίες.